|
یک ویژه نامه باب دیلن در روزنامه تهران امروز در آوردیم، که به نظر خودم جالب ترین قسمتش نقل قولاش بود اما متاسفانه به خاطر کمبود جا نتونستیم همشو چاپ کنیم. این اصل ماجراست: ادامه مطلب + نوشته شده توسط هستی نقره چی در جمعه پانزدهم آبان 1388 و ساعت
17:37 |
جان بوت با بررسى زندگى باخ و ارائه دلایل متعدد، معتقد است باخ
نه صرفاً آهنگسازى مذهبى بلكه بیشتر یك «مدرنیست» است. عكس روى جلد CDهاى
جدید آثار باخ از همان نگاه اول، بسیار تعجب برانگیزند؛ به جاى طرح هاى
همیشگى كه معمولاً پیكره اى از آهنگساز باكلاه گیس را نشان مى داد و دست
نوشته هایش و ارگ كلیسا و صلیب، به تازگى دوكانتات (فرم مركب آوازى متعلق
به دوره باروك) از باخ منتشر شد كه طرح جلد یكى از آنها كودكانى با نگاهى
پرشور و ظاهرى غیرغربى بود و دیگرى تصویرى از آبشارى با عظمت؛ اما در این
میان از همه عجیب تر، عكس آهویى است كه روى جلد كنسرتو براندنبورگ كار شده
است.
ادامه مطلب + نوشته شده توسط هستی نقره چی در چهارشنبه بیست و پنجم شهریور 1388 و ساعت
23:16 |
اینو یکی بهم داده بود تصحیح کنم ، دیدم خیلی بامزس گفتم حیفه شما نبینینش !
+ نوشته شده توسط هستی نقره چی در چهارشنبه پانزدهم آبان 1387 و ساعت
20:6 |
روزهای سختی بود؛ سرد و سیاه. سایه مرگ بر سراسر اتحاد جماهیر شوروی گسترده بود. ترس از اعدام، تبعید و اسارت هیچکس را لحظه ای رها نمی کرد، به خصوص هنرمندان و دیگر افرادی را که اهل تفکر بودند. کسی جرات مخالفت با استالین را نداشت. مردم کاملا مسخ شده بودند. همه آنها انگار دو شخصیت داشتند: اول آنچه رژیم از آنها می خواست و دیگری موجودیت واقعی خودشان. ادامه مطلب + نوشته شده توسط هستی نقره چی در چهارشنبه هشتم آبان 1387 و ساعت
20:44 |
گزارشی از پنجمین شب کنسرت محمدرضا شجریان در تالار بزرگ کشور مقدمه ساعت 20 : سالن خیلی خلوت است؛ تعداد زیادی جا خالی است. عده ای از تماشاگران که جای نامناسبی دارند با متصدیان سالن بحث می کنند و می خواهند جایشان را عوض کنند. متصدیان خونسرد جواب می دهند : “صبر کنید اگر جایی باقی ماند، حتماً.” البته آن ها مطمئن بودند حتی یک جای خالی هم باقی نمی ماند! ادامه مطلب + نوشته شده توسط هستی نقره چی در دوشنبه هفدهم تیر 1387 و ساعت
23:56 |
بى شک سرگئى راخمانينوف يکى از بزرگترين موسيقيدان هاى معاصر است. او آهنگساز، پيانيست و رهبر ارکستر خارق العاده اى است. در روسيه متولد، و بعدها تبعه آمريکا شد. در سال ۱۸۸۲ وارد کنسرواتوار سن پترزبورگ شده که در مسکو، نيکولاى ژوزف پيانو را به او آموخت. او از سال ۱۸۸۶ شروع به آهنگسازى کرد. اولين کنسرتو را در سال ۱۸۹۰ آغاز و تابستان سال بعد تکميل کرد. در تابستان سال ۱۸۹۲ او پرلود در دو ريز مينور را نوشت که از محبوب ترين آثارش شد. ادامه مطلب + نوشته شده توسط هستی نقره چی در چهارشنبه بیست و دوم خرداد 1387 و ساعت
16:3 |
همه افراد، حتى کسانى که موسيقى کلاسيک را خيلى کم مى شناسند، موتسارت را دوست دارند. شايد به همين دليل، تنفر از [اپراى] «دون ژوان» و سمفونى «ژوپيتر» مانند تنفر داشتن از نور خورشيد باشد! بايد گفت موتسارت نه تنها براى احياى زيبايى موسيقايى، بلکه براى دفاع از آن متولد شده است. ما نشانه هاى آثار موتسارت را مى شناسيم. در کنسرت ها، ضبط، راديو و تلويزيون، آنها از همه جهت ما را احاطه کرده اند. اين آشنايى باعث شده است که فراموش کنيم اين آثار براى شنوندگان هم عصر موتسارت، در سالهاى اوج او، از ۱۷۸۲ تا زمان مرگ غير منتظره اش در ،۱۷۹۱ تا چه اندازه جديد بودند. آيا مردم معاصر با او نيز مانند ما، او را مى ستودند؟ نسبتاً بله. ادامه مطلب + نوشته شده توسط هستی نقره چی در شنبه یازدهم خرداد 1387 و ساعت
22:7 |
اگر روى شوستاکوويچ برچسب معماگونه بودنمى زنند تنها براى آسان تر کردن کارشان است او يک انسان ساده است با درجه بالايى از هوشيارى نسبت به زندگى. جان استراتفورد و جان ريلى در اکتبر ۱۹۹۱ با ولاديمير اشکنازى اين مصاحبه را انجام دادند. اندکى پس از آن بود که اشکنازى ارکستر رويال فيلارمونيک را براى اجراى سمفونى هشتم شوستاکوويچ تمرين داده بود. ادامه مطلب + نوشته شده توسط هستی نقره چی در چهارشنبه یکم خرداد 1387 و ساعت
23:19 |
يکى از سى دى هايى که ارزش شنيدنش را دارد اجراى استادانه ديويد ايستراخ از دوکنسرتو ويولن دو آهنگساز رمانتيک است. يکى از آنها کنسرتو ويولن و ارکستر برامس در رمينور اپوس ۷۷ و ديگرى کنسرتو ويولن و ارکستر چايکوفسکى در رماژر اپوس ۳۵ است. کنسرتو ويولن چايکوفسکى را ويولنيست هاى مطرح ديگرى چون آن سونى موتر يهودى منوهين، فراز و گرت اجرا کرده اند که اين خود گواه اهميت اين اثر است. کنسرتو فرم موسيقى اى است که منشاء پيدايش آن از کليسا بوده است. در کليسا براى انجام مراسم مذهبى دو گروه کر وجود داشته است که يکى از آنها آيه ها را مى خوانده و ديگرى با خواندن خط آخر به آن جواب مى داده است و ساختى موسوم به آنتى فونى (ضد صدايى) داشته. . ادامه مطلب + نوشته شده توسط هستی نقره چی در سه شنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1387 و ساعت
15:12 |
|
|
