يادداشتى بر اجراى ولاديمير اشكنازى

بى شک سرگئى راخمانينوف يکى از بزرگترين موسيقيدان هاى معاصر است. او آهنگساز، پيانيست و رهبر ارکستر خارق العاده اى است. در روسيه متولد، و بعدها تبعه آمريکا شد. در سال ۱۸۸۲ وارد کنسرواتوار سن پترزبورگ شده که در مسکو، نيکولاى ژوزف پيانو را به او آموخت. او از سال ۱۸۸۶ شروع به آهنگسازى کرد. اولين کنسرتو را در سال ۱۸۹۰ آغاز و تابستان سال بعد تکميل کرد. در تابستان سال ۱۸۹۲ او پرلود در دو ريز مينور را نوشت که از محبوب ترين آثارش شد.

همه افراد، حتى کسانى که موسيقى کلاسيک را خيلى کم مى شناسند، موتسارت را دوست دارند. شايد به همين دليل، تنفر از [اپراى] «دون ژوان» و سمفونى «ژوپيتر» مانند تنفر داشتن از نور خورشيد باشد! بايد گفت موتسارت نه تنها براى احياى زيبايى موسيقايى، بلکه براى دفاع از آن متولد شده است. ما نشانه هاى آثار موتسارت را مى شناسيم. در کنسرت ها، ضبط، راديو و تلويزيون، آنها از همه جهت ما را احاطه کرده اند. اين آشنايى باعث شده است که فراموش کنيم اين آثار براى شنوندگان هم عصر موتسارت، در سالهاى اوج او، از ۱۷۸۲ تا زمان مرگ غير منتظره اش در ،۱۷۹۱ تا چه اندازه جديد بودند. آيا مردم معاصر با او نيز مانند ما، او را مى ستودند؟ نسبتاً بله. 

 

اشكنازى از شوستاكوويچ مى گويد

اگر روى شوستاکوويچ برچسب معماگونه بودنمى زنند تنها براى آسان تر کردن کارشان است او يک انسان ساده است با درجه بالايى از هوشيارى نسبت به زندگى. جان استراتفورد و جان ريلى در اکتبر ۱۹۹۱ با ولاديمير اشکنازى اين مصاحبه را انجام دادند. اندکى پس از آن بود که اشکنازى ارکستر رويال فيلارمونيک را براى اجراى سمفونى هشتم شوستاکوويچ تمرين داده بود.